พุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน ในเรื่องความรัก

“ดูกร ภิกษุทั้งหลาย ความรักเป็นความร้าย ความรักเป็นสิ่งทารุณ และเป็นเครื่องทำลายความสุขของปวงชน ทุกคนต้องการความสมหวังในชีวิตรัก แต่ความรักไม่เคยให้ความสมหวังแก่ใครถึงครึ่งหนึ่งแห่งความต้องการ ยิ่งความรักที่ฉาบทาด้วยความเสน่หาด้วยแล้ว ก็เป็นพิษแก่จิตใจ ทำให้ทุรนทุรายดิ้นรนไม่รู้จักจบสิ้น ความสุขที่เกิดจากความรักนั้น เหมือนความสบายของคนป่วยที่ได้กินของแสลง เธอทั้งหลายอย่าพอใจในความรักเลย เมื่อหัวใจยึดไว้ด้วยความรัก หัวใจนั้นจะสร้างความหวังขึ้นอย่างเจิดจ้า แต่ทุกครั้งที่เราหวัง ความผิดหวังก็จะรอเราอยู่”

พุทธโอวาท ว่าด้วยความโลภ

" การแก่งแย่งเป็นใหญ่เป็นโตนั้น ในที่สุดทุกคนก็รู้เองว่า
เหมือนแย่งกันเข้าไปสู่กองไฟ มีแต่ความรุ่มร้อนกระวนกระวาย
เสนาบดีดื่มน้ำด้วยภาชนะทองคำ กับคนจนๆดื่มน้ำด้วยภาชนะ
ที่ทำด้วยกะลามะพร้าว เมื่อมีความพอใจ ย่อมมีความสุขเท่ากัน
นี่เป็นข้อยืนยันว่า ความสุขนั้นอยู่ที่ความรู้สึกทางใจเป็นสำคัญ
แม้กระท่อมจะมุงด้วยใบไม้ก็มีความสุขกว่าอยู่ในพระราชฐานอันโอ่อ่า
แน่นอนทีเดียว คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตนั้น มิใช่คนใหญ่คนโต
แต่เป็นคนที่รู้สึกว่า ชีวิตของตนมีความสุข สงบเยือกเย็น ปราศจาก
ความเร่าร้อน กระวนกระวาย "

" ลาภและยศนั้น เป็นเหยื่อของโลกที่น้อยคนนักจะสละและวางได้
จึงแย่งลาภแย่งยศกันอยู่เสมอ เหมือนปลาที่แย่งเหยื่อกันกิน แต่หารู้ไม่ว่า
เหยื่อนั้นมีเบ็ดเกี่ยวอยู่ด้วย หรือเหมือนไก่ที่แย่งไส้เดือนกัน จิกตีกัน
ทำลายกันจนพินาศไปทั้งสองฝ่าย น่าสังเวชสลดจิตยิ่งนัก "

" ถ้ามนุษย์ในโลกนี้ลดความโลภลง มีการเผื่อแผ่เจือจานโอบอ้อมอารี
ไม่หลงงมงายใช้เหตุผลในการตัดสินปัญหาและดำเนินชีวิต โลกนี้ก็จะน่าอยู่อีกมาก "

...........................................................